EEN FRAUDULEUZE WEDSTRIJD
- S. Williams koopt ballenraper om en haalt het zo van K. Clijsters -

Ik ken niks van sport, maar onder het genot van een uit de kluiten gewassen joint of borrel kan ik een partijtje wijventennis wel waarderen. En als La Kournikova meedoet, hou ik ook altijd een rol keukenpapier binnen handbereik, al behoort dat misschien tot de privé-sfeer.
Vannacht stonden Kim Clijsters en Serena Williams tegenover mekaar in de halve finale van de Australian Open. Ik ben géén racist, maar ik vind wel dat de "hegemonie" van de Williams-sisters zo langzamerhand "doorbroken" mag worden. Clijsters maakt daar volop werk van: eind vorig jaar nog versloeg ze Serena in de finale van het Masters-toernooi, en ook Venus liet ze al meermaals in het gravel bijten. Onze Kim lijkt dus goed op weg om, ironisch genoeg, het Zwarte Beest van de Williamsen te worden.
Ik juich dat toe uit volle borst. Het gaat zelfs zó ver, dat telkens wanneer er weer eens een Grand Slam aan de gang is, ik vrijwel uitsluitend aan haar denk. Ik sta op met Kim Clijsters en ik ga slapen met Kim Clijsters - een bekentenis die u vooral figuurlijk moet interpreteren.
Punt is, dat de gebruikelijke gevoelens van wanhoop en zelfhaat als vanzelf plaatsruimen voor blijde verheugenis en patriottisme, zodra Zij op de buis verschijnt. De cynicus in mij (hij heeft intussen zo'n 94% van mijn Persoonlijkheid ingepalmd) beseft maar al te goed hoe bespottelijk dat is, maar ik weiger me ertegen te verzetten. Let the baby have its bottle.
Soortgelijke gevoelens van vaderlandsliefde maken zich van mij meester als ik onze Nationale Poptrots dEUS live aan het werk zie. Wist u trouwens dat Tom Barman, net als ik, een grote tennisfan is? Hij schijnt ooit een ode aan wijlen Martina Hingis geschreven te hebben ("you can't deny what you liked as a child"), en enkele jaren geleden zag ik hem in Man bijt Hond een geslaagde McEnroe-impersonatie ten beste geven. Je vraagt je af waarom hij zijn groepje niet gewoon dEUCE genoemd heeft.

DE EERSTE SET

Aanvankelijk leken Clijsters en Williams mekaar netjes in evenwicht te houden. Het werd 3-3 en ik stond op het puntje van mijn stoel. (Zitten lukte me allang niet meer; daarvoor vond ik het allemaal veel te spannend.)
Ook het publiek zat goed in de wedstrijd. De kreet "c'mon Kim!" was niet van de lucht, en zowat elk spandoek in de Rod Laver Arena wapperde ter aanmoediging van onze Landgenote. Nu en dan weerklonk er weliswaar een zwak "c'mon Serena!", maar het kwam me voor dat het altijd dezelfde kerel was die dat riep. Waarschijnlijk werd hij ervoor betaald.
Bij 5-4 moest Williams serveren "om in de set te blijven", maar dankzij twee dubbele fouten van haar kant wist Clijsters ook dit doorslaggevende spel naar zich toe te trekken. Eerste gewin, kattengespin - zo zou later blijken...

DE TWEEDE SET

Want in de tweede set brak Serena onmiddellijk door de opslag van Kim, tot grote woede van ondergetekende. Woede die nog werd aangewakkerd door het tv-commentaar in m'n koptelefoon...
Mijn heldin Kim Clijsters, zo vernam ik namelijk uit de mond van sterreporter Vannieuwkerken, speelt met "natuursnaren": een ziekmakend eufemisme voor OSSENDARMEN. In mijn hoedanigheid van groenteneter en vleesweigeraar was ik behoorlijk geschokt door deze mededeling. Is het dan werkelijk zo moeilijk om de Sport plantaardig te houden?..
(Ik heb me heel effe afgevraagd of de gebruikte tennisballen misschien OOK van "natuurlijke" oorsprong waren, maar dat kon natuurlijk niet: ossen hébben geen ballen.)
Tot overmaat van miserie werd de set uiteindelijk in het voordeel van de Amerikaanse beslist. Ik dronk mijn glas leeg en overwoog ernstig om te gaan slapen, want het was intussen 08.00 a.m. geworden, fucking hell nog aan toe.

DE DERDE & BESLISSENDE SET

Toen ik in de derde set Kim op een vlotte 2-0 voorsprong zag afstevenen, was ik echter meteen weer klaarwakker. Het mocht duidelijk zijn: deze Serena was "te pakken".
Tot dusver maakte het nummer 1 van de wereld liefst 65 onnodige fouten. Ook leed ze meer en meer balverlies, wat haar op het idee bracht een Medische Pauze in te lassen. Ze had zogenaamd last van blaren en behoefde dringend verzorging. (Uit de beelden die toen volgden, leerde ik dat negerinnen WITTE voetzolen hebben! Je denkt dat je alles al weet, en dan krijg je zoiets...)
Een halfuur en zes Johnnie Walkers later kon de wedstrijd eindelijk worden hervat. En jawel hoor: Kim liep verder uit tot 4-1 en alles leek in orde.
Opgelucht wou ik alvast de overwinning beginnen te vieren, maar dat zou moeilijk worden: voor mijn neus stond inmiddels een lege fles whisky. Of juister gezegd: een lege whiskyfles, wat immers niet hetzelfde is.
En het kan altijd nog erger: ook de verhoopte en veronderstelde zege bleef uit. Want je zal het altijd zien: Williams "vond haar tweede adem" en "vocht zich terug" tot 5-4. Bij die tussenstand sloeg Clijsters een dubbele dubbele fout, zodat de vijand zomaar een voorsprong van 0-30 in de schoot geworpen kreeg. Is zo'n score in het voetbal nauwelijks overbrugbaar, de puntentelling in de tennissport zit enigszins anders in mekaar.
Toch slaagde "Kimkong" er niet in de match uit te serveren. Williams won deze bewogen wedstrijd, ondanks alles, met 4-6, 6-3 en 7-5. Je zou voor minder je polsen oversnijden.

Na afloop van de halve finales deed al snel het gerucht de ronde, als zou Serena Williams deze overwinning leukweg GEKOCHT hebben. Het heet dat ze kort voor het begin van de partij smeergeld betaalde aan een ballenjongen, al kon tot nader order niemand deze beschuldiging hardmaken. (js)

TERUG