(Enige tijd en 1 autopsie later werd vader Tepelhof door de correctionele rechtbank veroordeeld voor Euthanasie Zonder Vergunning. Hij kreeg 2 dagen voorwaardelijk.)

Ooit was er een tijd dat cowboys en indianen in vrede samenleefden. Had een cowboy bijvoorbeeld last van diarree, dan ging hij gewoon bij de indiaanse medicijnman een imodiumpje halen. Dat was geen enkel probleem. En in ruil voor zo'n imodiumpje kreeg die medicijnman dan een bizon ofzo, want geld, daar deden ze in het wilde westen niet aan mee. Hun samenleving was gebaseerd op ruilhandel en wederzijds respect. Iedereen lachte, iedereen zong.
Maar toen kwamen de Amerikanen!! Ze fusilleerden de indianen en smeten de cowboys in zee. Geen inboorling werd gespaard...
Ja mensen, de geschiedenis kan soms triestig zijn.

Ze kwamen me halen. Ik had die middag een Twix ontvreemd uit de plaatselijke supermarkt en daar moest ik nu de gevolgen van dragen. Volgens de agent van politie stonden er zeer zware straffen op winkeldiefstal. En omdat ik een Twix gepikt had, waren het eigenlijk twéé winkeldiefstallen, zei hij.
Nee, ik was er gloeiend bij.
In een combi werd ik naar de gevangenis gevoerd. Daar aangekomen bleek dat alle cellen reeds proppensvol zaten, dus staken ze mij maar in de doofpot...
Twee volle weken heb ik in die doofpot doorgebracht. Bij wijze van extra straf kreeg ik niks anders dan Twix-repen te vreten. Dat zou mij leren, zeiden ze.
Om de tijd te doden schreef ik een traktaat over het erbarmelijke gevangenisbeleid in dit land. De slotbeschouwing luidde als volgt:

'Als ik het goed begrijp, zijn er te veel gevangenen en te weinig cipiers. Laat de twee van plaats verwisselen en het probleem is opgelost.'

Het was al 8 uur 15 en Philibert moest nog ontbijten! Haastig doorbladerde hij zijn boterham met choco en propte Het Laatste Nieuws in z'n mond. 'Krijg ik nog koffie of hoe zit dat hier?!' brulde hij in de richting van de keuken, waar zijn vrouw Bea druk bezig was zich op te hangen. 'Momentje lieverd,' riep ze haar echtgenoot toe, en sprong van de stoel. In haar doodsstrijd bracht ze een reutelend geluid voort, dat nogal sterk geleek op het gepruttel van een koffiezetapparaat van Siemens.
Philibert had het ook gehoord. 'Wacht eens effe,' dacht hij bij zichzelf, 'wij hébben helemaal geen koffiezetapparaat van Siemens! Wij hebben een Braun Aromaster!'
Zo snel als ie kon rende hij naar de keuken, maar het was al te laat. Bea bengelde nog een beetje heen en weer, maar ze was duidelijk zo dood als wat. Philibert pinkte een drietal tranen weg en vertrok toen naar zijn werk.

Markies De Sadeleer zit eenzaam in zijn doorzonwoning en slaakt de ene zucht na de andere. Buiten regent het regen ; alle pannen worden nat. Omdat het bijna vier uur is en hij het vieruurtje de belangrijkste maaltijd van de dag vindt, begeeft hij zich naar de ijskast. Een lekkere boterham met smout en confituur zou 'm nu wel smaken.
Maar helaas: de smout is op en er staat schimmel op de confituur. Onverrichterzake keert onze held terug naar de living. Hij neuriet een droevig lied en slaakt voor de verandering eens een boertje. Buiten doet de regen donald duck na, wat volkomen mislukt.

Juffrouw Tanja Huppelcut was dermate anorectisch, dat ze niet eens 'r eigen speeksel dorst in te slikken. Aangekleed woog ze drie keer zoveel als naakt, wat toch heel wat wil zeggen. 'Ik heb hulp nodig,' sprak ze op zekere dag tot zichzelf, en maakte een afspraak met huisdokter Danny.
Nu moet u weten: huisdokter Danny is zo geschift als een stapel achterdeuren. Stapelgeschift is ie, en zijn patiënten kunnen het slechts zelden navertellen. Want i.p.v. geneesmiddelen die hélpen, krijgen ze doorgaans iets voorgeschreven dat hun ziekte juist in de hand werkt. Huisarts Danny schept daar genoegen in.
Het liet zich dus raden welke behandeling de arme anorectische Tanja te wachten stond. Gedurende vier maanden mocht ze niks anders eten dan amfetamines en giftige afslankkruiden uit het Oosten...
Het uitgeteerde lichaam van Tanja werd gisteren ritueel opgestookt in het Isvag-crematorium van Wilrijk. Qua urne volstond een vingerhoed.

TERUG NAAR "LEESTIP"